| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
ای ابر مبار ، یار خواب است ای مرغ مخوان بهار خواب است دنیا... همیشه قصهی دنیا چنین نبود یک روز آسمان شد و یک شب زمین نبود یک روزِ پرشکوه، که خورشید میوزید یک آسمانِ تازه که امّید میوزید شب، پردههای خستهی خود را کنار زد ابلیس، پشت پنجره خود را به دار زد مثل شعاع نور که ریزد به دخمهها یک خون تازه در رگِ آفاق شد رها دروازههای زندگی تازه وا شدند حتی جنازههای کهن جا به جا شدند شعری شگفت در نفس خواب کشف شد یک ردّپای گمشده بر آب کشف شد از یک سرودِ تازه که در بیشهها نشست خواب عمیق در سر مردابها شکست شاید مسیح یا که کسی بود از اولیا وقت سحر سه بار صدا کرد: ایلیا تورات،صفحه صفحه ورق خورد و بازگشت انجیل از مسیح نویی قصهساز گشت یک روح، یک فرشته، نمیدانم او که بود پشت کرانههای افق نغمهای سرود میخواند و خار و خاک و خزف، ماه میشدند از سرنوشت خوب خود آگاه میشدند میخواند و روح در نفس باد میوزید در دخمههای شبزده فریاد میوزید آن شب شروع تازهی عصری بزرگ بود پایان خاطرات بدِ میش و گرگ بود تا اطلاع بعدی، تمدید شد بهار پاییز خواب ماند و نیامد سر قرار تاریخ اگرچه در بن تاریک، ریشه داشت خود را ورق زد و سرِ خط، صبح را گذاشت یک رعشهی شگفت گذشت از تن منات بادی وزید و ریخت حروف معلّقات دیوارِ کعبه نه، که دلِ لات چاک خورد عُزّی به موزه رفت و از آن روز خاک خورد دیوار کعبه نه که دل سنگِ بت شکست آمد خلیلِ ثانی، آمد عصا به دست آمد کسی که حاصلِ این کارگاه، اوست کون و مکان، دو تشنهلبِ یک نگاهِ اوست موی زمان و چشم زمین را سفید کرد مقصود انتظار که چشم سیاهِ اوست آن آب زندگی که به جوش است تا ابد شبگریههای ریخته در قعر چاهِ اوست این طاق آسمان که زمین را احاطه کرد تمثیل نیمهکارهی چتر پناه اوست بیش از دو راه نیست، سهراه عبور ما: یا راه، راه اوست و یا راه، راه اوست یک لحظه مکث میکنم و پلک میزنم و باز پلک میزنم و مکث میکنم اشکال و رنگهای عجیبی است در اتاق گویی بخور شعر، به جوش است بر اجاق یک دست، زیر چانه و یک دست، روی میز انگار شعر ریخته در خانه ریز ریز و پنجره که پردهی شب را کنار زد در کوچه یک غریبه خودش را به دار زد ابلیس از آن به بعد، شبیه جنازه شد و این طلوع روشن یک صبح تازه شد ابلیسِ مرده را که سحر، بار میزدند میلاد آب و آینه را جار میزدند آری همیشه قصهی دنیا چنین نبود یک روز آسمان شد و یک شب زمین نبود یک روزِ پر شکوه که خورشید میوزید یک آسمان تازه که امّید میوزید پاییز خواب ماند و نیامد سرِ قرار تا اطلاع بعدی، تمدید شد بهار
|
||
|
|
سلام |
|
سلام به همۀ اونهایی که دوستمون دارند و نمیدونیم سلام به همۀ اونهایی که میدونند دوستشون داریم سلام به همۀ اونهایی که میدونیم دوستمون دارند سلام به همۀ اونهایی که یه روز اشتباهی دوستشون داشتیم سلام به همۀ اونهایی که هنوز اشتباهی دوستمون دارند سلام به همۀ اونهایی که نشد پا به دنیای ما بذارند، و اگر میشد، چقدر دوستشون داشتیم سلام به همۀ اونهایی که قسمت نبود پا به دنیاشون بذاریم و اگر میشد، شاید خیلی دوستمون میداشتند سلام به همۀ اونهایی که دوستمونند سلام به همۀ اونهایی که شاید دوستمون باشند سلام به همۀ اونهایی که شاید یه روز دوستمون بشن سلام دوست من (برگرفته از یک شعر در وبگاه سیب تلخ) |
||
|
|
آنچه در آن روزها می خوانید |
|
|
کارگاه شعر شعرهای منتشر شده شعرهای منتشر نشده مقالات یادداشتهای پارهوقت دربارۀ ابراهیم واشقانی فراهانی برخی از دوستان من در وب |
||
|
|
|
|
|
صفحۀ نخست تماس با ما بایگانی وبگاه |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 بهمن 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
